CURSO “TÉCNICAS SPICOCORPORAIS-2”
DIRIXIDO A: TODAS PERSOAS
PERIODO: DE DECEMBRO 2006 A XUÑO 2007
DÍAS: LUNS E MÉRCORES
HORARIO: 17:00 A 18:00
PREZO: 15,07 €
PRAZAS LIMITADAS
INSCRICIÓNS A PARTIR DO 24 DE NOVEMBRO DE 2006, EN ADMINISTRACIÓN.
CURSO “TÉCNICAS SPICOCORPORAIS-2”
DIRIXIDO A: TODAS PERSOAS
PERIODO: DE DECEMBRO 2006 A XUÑO 2007
DÍAS: LUNS E MÉRCORES
HORARIO: 17:00 A 18:00
PREZO: 15,07 €
PRAZAS LIMITADAS
INSCRICIÓNS A PARTIR DO 24 DE NOVEMBRO DE 2006, EN ADMINISTRACIÓN.
Como cada venres ás seis acudimos fieis á cita coa nosa agradable e simpática profesora Bea, hoxe fixemos un percorrido polo século XIX ilustrándonos cunhas fotos e mapas que nos ían dicindo como era Vigo neses tempos.
En torno ó ano 1800 había en Vigo uns 4.000 habitantes. No ano 1813 explotou o polvorín do castelo de San Sebastián, e ese foi o motivo de que se destruisen moitas edificacións no interior das murallas.

O venres pasado estando na rúa Real, Bea mostrounos a casa de López Araujo, é unha casa cunha fachada e unha balconada preciosa, a pega é no estado ruinoso no que se atopa, na miña opinión as nosas autoridades locais e da Xunta terían que botar man destas edificacións para poder conservar a riqueza que temos no noso casco vello.
A través das diapositivas que Bea proyectaba fixemos unha ruta polo Berbés, a rúa dos Cestos, a Ferrería, Gamboa, o porto de ferro no Náutico, e a Illa de San Simón, illa que foi moi importante no desenrolo da historia de Vigo.
Tres curiosidades:
-Entre o ano 1821 e 1823 Vigo foi capital de provincia.
-A finais do século XIX Vigo tiña 15.000 Habitantes
-O primeiro número que publicou “Faro de Vigo” foi o 3 de Novembro de 1853.
Germán.
¡ POBRE PAJARILLO ¡
Fuimos cuatro los testigos de la tragedia: mi esposa, mis hijos y yo.
Un pobre gorrioncillo, sale de al lado de sus padres cuando empezaba a hacer sus primeras piruetas por el aire. Ávido de aventuras, volaba de un lado a otro presumiendo de habilidad volatil.
Cuando todo lo veía de color de rosa y en sus vuelos piaba lleno de alborozo al divisar las flores silvestres, invitàndole a gozar de sus múltiples colores y perfumes, cuando se creía el rey de los aires y hacía cabriolas aprendidas de sus padres en persecución de insectos, el pobre gorrioncillo, tuvo un error imperdonable. Quiso conocer la ciudad, sus grandes construciones, sus movimientos callejeros con la presencia de seres humanos y vehículos en un ir y venir sin cesar. Quiso conocer a unos monstruos con ruedas, de chapas duras y brillantes, monstruos con ojos apagados y mortecinos de día y flameantes de noche, monstuos, que en su corta existencia conocería por primera y última vez, y este, fue su error que le costó la vida en muy corto espacio de tiempo, al pretender entrar en su interior.
Quiso entrar por la ventana de aquel artilugio, llamado automovil, cuando volaba en dirección opuesta y, el golpe, fue de tal envergadura, que cayó muerto a los pies del conductor, en breves segundos.
No sufrio, pasó de la vida a la muerte como un relámpago, pero en mi mente aún perdura el recuerdo y creo que también en el de los demás testigos, al ver, como un pobre pajarillo lleno de vida y alegría, terminaba sus días dentro de una papelera callejera, donde con cuidado lo coloqué para evitar que, después de muerto, fuese devorado por el primer gato que pasase por su lado.
Descanse en paz el pobre gorrioncillo y disfrute tranquilo en el Cielo de las aves, que tal vez Dios reserva para estos seres provistos de alas y que saben, mejor que los seres humanos, donde se encuentra el Paraiso por haber estado más cerca, en su volar , que nosotros. Vigo 25/7/1989 Abuelo de B.S.
H.Pérez
Si seguimos haciendo lo que estamos haciendo, seguiremos consiguiendo
lo que estamos consiguiendo.
STEPHEN-COVEY
Amo a la humanidad lo que me revienta es la gente

SUSANITA amiga de MAFALDA:
Más de uno debe su éxito a su primera esposa y su segunda esposa a su éxito.
JIM-BACKUS
Algunos matrimonios terminan bien, otros toda la vida
ANÓNIMO
No te cases por dinero, puedes conseguir un préstamo más barato
PROVERBIO IRLANDÉS
Un amigo es uno que sabe todo de ti y a pesar de eso te quiere
EDMUN-HABBARD
Cuando tengas intención de juzgar a otro, mira primero hacia tu interior.
AUTOR ANÓNIMO
En muchos juicios mezquinos nos juzgamos nosotros en la figura del otro.
Carlos
El pasado año escribí sobre la ilusión que yo tenía por adquirir el conocimiento del idioma inglés.
Empecé en enero y me sentí muy acogida por la profesora y mis compañeras-os; disfruté muchísimo aprendiendo cada día algún concepto morfológico o el significado de dos o tres palabras.
Este curso hemos empezado con Manuel, un profesor que sustituía temporalmente a la titular, su estancia fue breve pues a su vez se fue a otro colegio.
Hoy asistimos a la última clase de la nueva sustituta, una profesora encantadora con una pedagogía activa, nos hizo cantar canciones infantiles, sí es una forma de aprender el idioma extranjero fácilmente, con juegos, crucigramas etc.
En diciembre regresa de nuevo Julia, la esperamos con ilusión, esa ilusión que nos acompaña a las personas de edad madura, esa ilusión que no debemos abandonar en todos los días que pasan y sobre todo, esa ilusión para ir aprendiendo cosas nuevas, como el idioma inglés, que aunque no es fácil, no es imposible paso a paso ir
conociendo un poco más.
A.Vieites
Ingredientes:
300 gr. Turrón de jijona (blando)
4 Yemas
6 Hojas de gelatina
3 Cucharadas de ron
1 dl. Leche
400 ml. Nata líquida
Elaboración:
Poner la gelatina a remojo en agua fría.
En un cuenco poner el turrón cortado en trozos pequeños. Con un tenedor aplástelos mucho para que quede el turrón desmenuzado.
Una vez deshechos, añadir las yemas y el ron. Revolver y añadir la leche.
Calentar un poco al fuego y añadir la gelatina ablandada removiendo para que se disuelva sin que llegue a calentar mucho. Dejar enfriar.
Montar la nata y mezclar con la crema de turrón. Verter en un molde en forma de corona y meter en la nevera por la menos 6 horas. Mejor es hacerlo en la víspera.
Servir desmoldándolo en un plato y decorar con un poco de nata montada.
Raquel
O MAGOSTO
Eran cerca das seis da tarde cando saín a dar un paseíño co meu can. Chovía a reo e démola volta ó pavillón deportivo, de ese modo non nos mollábamos tanto. Vin que Suso e dos ou mais homes estaban asando castañas.
Levei ó can a casa e voltei ó C.Social. A primeira persoa que vin foi a Directora, Carmen, tiña moi bo aspecto e víase leda. Logo fun ó mostrador, esperei un anaco, e loguiño déronme dous cucuruchos de castañas, un para min e outro para meu home. Xunteime con uns amigos que me invitaron a un vasiño de viño tinto que estaba moi bo coas castañas; rímonos un pouco contando historias, e observando a xente que estaba no local da cafetería vin un ambiente festivo, distendido e algún que outro parroquiano bastante “ledo”.
Fun a clase de inglés e procurei que as castañas non se enfrearan. Cando voltei a casa, dinlle o cucurucho cheo a meu home, púxose moi contento e dou conta das castañas que, por certo, estaban moi boas.
Angeles.Vieites.
MAS COSAS DEL MAGOSTO
Podría comenzar como en los cuentos, con aquello de érase una vez, pero esto no fue cuento sino algo bien real, que sucedió el miércoles 15 en la fiesta del Magosto.
Todo empezó cuando dos personas, padre e hijo, al pasar cerca del centro y oír la algarabía, curiosos se acercaron. Aproximarse, ver y echarse a correr fue todo uno. Yo, que me los encontré de frente, al ver sus caras asustadas, quise saber.
-¿Qué les pasa a ustedes?
-¿Vd. conoce este lugar? –me respondieron.
-Pues si, no como heredad propia, pero si como espacio común –contesté en tono amistoso.
-Es que parece que hay gente peleándose.
Muy extrañado les invité a acompañarme, pues no era posible que ocurriera lo que me decían. Pero al cercarse de nuevo, nada más ver por la ventana, vuelta a correr. Fui tras ellos para tranquilizarlos y hacerles comprender que allí no había peleas sino una fiesta, eso si, una fiesta de castañas.
Habían oído hablar del magosto, pero no se percataron donde se asaban las castañas, porque el tostadero, donde con mucho cuidado se asan las castañas, algo que tiene su intringulis, que si te pasas te llaman quemador, estaba tapado con una lona, que nuestro gran compañero conserje y ayudantes: Susiño, Nardo y Chapela habían improvisado, para defenderse del viento y la lluvia.
Yo le daba vueltas a la tragicomedia que estos dos personajes se habían montado, me pareció que sin saber de que iba la cosa, podría dar lugar a pensar de esa manera. La verdad es que dentro del bar, además del reparto de castañas, parecía celebrarse una batalla. Una batalla festiva de cánticos, bailes, tambores, panderetas y gaitas, con manos “parriba”, “pabajo” y “paloslados”, y movimiento “sexy”, con la Tita bailando entre las mesas, al desplazarse, repartiendo cucuruchos.
Padre e hijo, al final, también “se pelearon” con su ración de vino y castañas.
Dialogando con ellos me dieron sus nombres: el padre Capota Erizos y el hijo, entre que tartamudeaba y tenía un hinchazón, me pareció algo como Rompecáscaras Erizos. Me decían entre castaña y castaña:
-Perdone pero es que veíamos esas gaitas con esos tubos tan relucientes y nos pareció que eran antiguos mosquetones…
Claro, ellos no llegaron a tiempo para disfrutar de los cánticos de Xuntanca y los bailes de Rebuldaina. La verdad es que disfruté mucho con la cámara, guardando imágenes de todo aquella barahunda.
Una buena fiesta esta del magosto y mejor aún, cuando alguien me dijo que nuestra directora, Carmen, estaba entre nosotros.
Así fue para mi el magosto 2006.
e.a.a.
SINTESIS.
Pese al mal tiempo, lluvia, viento, gracias a la colaboración de Suso (conserje) y Josiño, que colocaron unas lonas cubriendo la parrilla para asar las castañas. La gente acudió, llenando el salón y el bar. Para animar y alegrar el ambiente actuó primero el grupo Xuntansa, “canto entre amigos” brindando seis canciones a la concurrencia y de propina “Alma llanera”, actuando de solista Yanqui, acompañado por Juan a la guitarra. Luego el grupo de gaiteros y pandereteiras que ejecutó varias piezas para regocijo de los asistentes, además de la actividad de nuestra querida TITA que nos sirvió las castañas en cucuruchos, como postre roscón, todo rociado con vino tinto, blanco, gaseosa o agua a elección y un buen café.
Carlos.
RETAZO.
Como llegué temprano para la clase de pintura, pude ver los preparativos de Suso, montando una especie de tienda de campaña para protegerse de la lluvia durante el asado de castañas. Al terminar mi clase, me sumergí en todo el barullo de la fiesta. El centro estaba abarrotado, de sonrisas, manos tiznadas y alegría que se filtraba por todos los rincones. Enseguida me arrastraron al bar para pedirme un cucurucho mientras mojaba el gaznate reseco por el óleo, con una cerveza. Al fondo, en torno a una mesa un grupo festejando y una silla vacía que me dijeron era de Carmen, nuestra directora, un motivo más de gozo.
Algunos minutos más tarde apareció y pude darle un beso y ver la chispa de siempre en su mirada. Las castañas llegaron a punto de la mano de Tita, que no paraba, de un lado para otro como una ardilla, atendiendo a todo el mundo.
Solo pude tomar este sorbo de la fiesta y mereció la pena. Sentado a la barra podía ver muchos rostros de mejillas coloradas y ojos brillantes, dándole ese calor al centro que emanan las personas cuando se comunican, cuando se transmiten los afectos, esos tan celosamente guardados para los amigos.
Así nos ocurre a los humanos cuando consideramos que la amistad es un valor importante en nuestra vida, o lo celebramos o estopamos.
Jesús.
CURSO “EXERCICIO COMO TERAPIA”
Dirixido a: Maiores de 65 anos (*)
Período: de Decembro 2006 a Xuño 2007
Días: luns e mércores
Horario: 11:30 a 12:30
Prezo: 15, 07 €
Prazas limitadas
Inscricións a partir do día 15 de Novembro de 2006, en administración.
Quedan poucas prazas
(*) Se non se cobrense as prazas con persoas maiores de 65 anos, á idade se baixará aos 60 anos, progresivamente. (Este curso non se adapta a persoas mais novas).
NIÑAS Y NIÑOS

Aula de informática, llevamos unos días con un grupo de niños y niñas de la ludoteca del pabellón de deportes de coia. Son un grupo muy bueno y divertido, pero un poco traviesos y lo pasan muy bien manejando el ratón y todas las herramientas del ordenador y, en lo que son verdaderamente unos expertos es en los juegos.
Dos voluntarios de informática de este centro de coia les enseñamos a manejar el Word y a guardar en su carpeta los trabajos realizados ; puesto que muchos de estos niños no tienen ordenador en sus casas y aquí gracias a la Caixa pueden disponer de un aula con ordenador.